Tumidajewicz

:((````
:((`````
:((```````
:((```````(
:((```````))
:((``````(+)
:((`````(((+))
:((`````((+))))
:((````[_____]
:((````OOOOO
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ

Tak w każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.

— Adam Mickiewicz

Zgasłaś jak płomyk świecy,ale w sercach bliskich pozostaniesz na wieki.
...........)\\.........
...........(,)........
.........__\'|\'__.......
.........(\"\"\"\"_)......
Niech ten promyczek zawsze Ci świeci...

**()
**[]****()**** SOBOTNIO
********[]**** NIEDZIELNE
ŚWIATEŁKO PAMIĘCI.

Za oknem szaro, bardzo jesiennie, wicher przetkany deszczem jak łzami, a w duszy smutno, więc sięgam ręką do myśli ze wspomnieniami..

Nasze Dzieci ♥ nasza radość… nadzieja…
nasza miłość… bo tak właśnie mój Boże zawsze przecież było.
Więc cóż napisać innego choć tysiące myśli lata po głowie.
Skoro w tym wszystko zawarte wykute w kamieniu, złotem pociągnięte jeszcze świeże, jeszcze mocno czytelne, nie starte, mój Boże ani nie zatarte.
miłość…
ona nie ginie, ona pozostała lecz jak ją odzyskać, gdy Ci co ją dawali już u Ciebie mój Panie..

\"Miłość jest jak światło gwiazd - nie umiera nigdy\"

Mam nadzieję, że będą świecić zawsze - od Was dla nas...

Światełka do nieba (*)(*)(*)

✿_✿__✿_✿_✿__✿_✿

\\\"Bywają w życiu chwile.
których ból daje się zmierzyć
dopiero po jego przeżyciu,
wówczas dziwi nas,
iż zdołaliśmy go znieść..\\\"


____ (¯`:´¯)
_ (¯ `•.\\\\|/.•´¯):)
(¯ `•.(۰۪۪۫۫●۪۫۰).•´¯)
__(_.•´/|\\\\`•._)
____ (_.:._)

ASIU
TY NADAL ŻYJESZ,
BO PAMIĘĆ JEST WIECZNA

✿_✿__✿_✿_✿__✿_✿

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI

✿_✿__✿_✿_✿__✿_✿


żona M.MARKIEWICZA
bliska śp rodz.GOŁOWACZ

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stoję na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to syn,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat....


*ŚWIATEŁKO*PAMIĘCI*