Pomóż! Proszę!

(*)(*)(*)

(*)

Przyszła tak nagle, nieoczekiwanie, nieproszona, okrutna
Niezważająca na nic, na nikogo, obojętna, wręcz butna
Wszystko się zawaliło, - tak mocno serce zabolało
Złudzenie, że to może nieprawda, na nic się jednak zdało
A Oni tuż przy nas, - tylko za życia ziemskiego progiem
Pewnie radośni, szczęśliwi, obcują teraz z Bogiem
My jednak tu na ziemskiej dolinie łez i cierpienia
Pozostaniemy w cierpieniu do końca swojego istnienia
Brakuje w tym wszystkim myśli, brakuje też słów
I boli, tak bardzo boli i smutek powraca znów
Boże nasz Boże, który żyjesz wiecznie w niebie
Dlaczego ich a nie nas, zabrałeś do siebie
Spojrzenie przez łzy boleści, na krzyż boleści Chrystusa
Broń nas Panie, żeby nie dosięgła nas zwątpienia pokusa
Wlej nam w serca nadzieję, - ożyw nas na nowo
Wszak życiem wiecznym jest Twoje święte słowo

Że każdy kto w Ciebie wierzy, żyć wiecznie z Tobą będzie
Kiedy do domu Ojca, - do Chwały Bożej przybędzie.

[*]

Nie mówcie tym, którzy stracili ukochanych, że "czas zagoi rany"nie mówcie, że "oni już nie cierpią" Najlepiej nie mówcie nic.
Czas tych ran nie leczy. Pozostają, bo śmierć ukochanych jest też trochę śmiercią nas samych: coś w nas umiera. Żyjemy, ale nic nie jest tak, jak było przedtem, już nie jesteśmy tacy sami. (ks. A. Boniecki)

Gdyby tak łzy oddawały ludziom życie,
Gdyby tak łzy cofały czas,
To na pewno żyłbyś w zachwycie,
Byłbyś ciągle wśród nas!

Jednak nie jest tak, jak my chcemy,
Ty uśmiechasz się do nas na zdjęciach,
A my tu bez Ciebie żyjemy,
Ty trzymasz nas w opieki objęciach.

Lecz wierzymy, że się kiedyś spotkamy.
Tam na górze, na końcu naszej drogi.
Na zawsze wszyscy razem zamieszkamy
I nie będziemy czuć już trwogi!

dla Ciebie do samego Nieba (*)

Tęsknie :* i wciąż nie wierzę, że niedługo będzie już 7 lat jak nas opuściłeś:( Kochamy Cię!

Kochamy Ciebie kochaj nas...

Potwierdzam słowa Mojej Mamy Wujku! Kocham Cię mocno, wiem, że się mną opiekujesz i ... zresztą Sam wiesz najlepiej co Ci zawdzięczam :* (*)