Biegniemy przez ocean smutku,
Biegniemy przez morze miłości,
Biegniemy przez jezioro łez.
Biegniemy wciąż i szukamy Was...

_____.۩
_____۩۩
____۩__۩
___۩____۩
__۩__۩۩__۩
___۩_۩۩_۩
_____۩۩___
_ [| ◕◈◕◈◕ |]
_ [| ◕◈◕◈◕ |]
_ [| ◕◈◕◈◕ |]
_ [| ◕◈◕◈◕ |]
_ [| ◕◈◕◈◕ |]
_ [| ◕◈◕◈◕ |]

"Mijają dni i noce,
wieki zakwitają jak kwiaty.
A ty naucz się czekać."
( R. Tagore )

Czekamy na spotkanie z Wami Aniołki, jaśniutkie jesienne światełko posyłam do nieba (***).

[*]

SYNECZKU, BUZIACZKI NASZ NAJDROŻSZY....

Śpij słodziutko.....

"Śmierć stawia nas w obliczu bezsilności, która nas obezwładnia i zabiera w nieznane. A kiedy pojawia się kradnąc ukochaną osobę, przeszywa serce bólem i odznacza w nim swoje piętno, które przypomina nam stale jacy jesteśmy wobec niej bezsilni."

Jaśniutkie światełka dla Ciebie Aniołku ((***))((***))((***))

Antosiu, za cały czas mojej nieobecności zapalam miliony kolorowych światełek. Myślami i sercem byłam cały czas przy Tobie. [*]
Dziękuję Twojej mamusi za nieustającą pamięć o moich maleństwach.

"Wołanie miłości"

Gdy miłość cię woła, idz za jej głosem
Choćby cie wiodła po ostrych kamieniach
Uwierz miłości gdy mówi do ciebie
Choćby jej wołanie rozwiało sny twoje
Choćby jej wicher połamał twoje gałęzie
Bo miłość wywyższa nawet gdy krzyżuje
Bo miłość umacnia i otwiera oczy
Ogień miłości jest święty
A kiedy spala czyni cię chlebem dla Boga
Miłość przemienia odsłania tajemnice serca
Daje ci udział w sercu Życia
Miłość daje siebie i tylko siebie
W niej wszystko się zawiera
Miłość nic nie pochłania i nie da się pochłonąć
Bo miłość samą miłością się napełnia
Miłości nie zdołasz za nos wodzić
Pozwól niech ona ciebie wiedzie
Marzeniem miłości- płonąć nawet do unicestwienia siebie
Czy kochasz szczerz?
Oto wołanie miłości:
Wstawaj o świcie i leć na skrzydłach serca
By powitać dziękczynieniem dzień miłości
By nie zasnąć przed nocą
Bez modlitwy za umiłowanych
Bez hymnu uwielbienia.

( parafraza pieśni Gibrana Kahlila )

Jaśniutkie światełko mojej pamięci posyłam Ci do nieba Aniołku (***).

''...I tylko Anioł na mogile,
Czuwa i strzeże, bo Bóg tak chciał,
Każdy przystanie tu na chwilę,
Przy grobie w smutku będzie trwał.

Kiedy odwiedzi matka syna
Niejedna łza mogiłę zrosi,
Wciąż białą różę będzie trzymać,
O ukojenie bólu prosić.

Już bajki nigdy nie opowie,
Do snu już tez nie ukołysze,
Zamyśli tylko się przy grobie,
I wsłucha w tę cmentarną ciszę.

Światło nadziei, które płonie
Ukoić może to rozstanie,
I wciąż splecione w bólu dłonie
,znów będą czekać na spotkanie...''

Anatosiu cieplutkie światełko dla Ciebie posyłam do nieba ((**))