Nowy Rok się zaczął oby przyniósł nam szczęście a zwłaszcza zdrowie, Tobie Mamciu wieczne szczęście w Niebie,,, Wysyłam Ci Mamusiu wiecznie płonące światełko pamięci

Mamusiu Dzisiaj Nowy Rok ,,, proszę Cię o modlitwę a ja słę Ci swoją:
Mogłabym życzyć Ci radości
i pokoju wciąż,
Mogłabym życzyć Ci też słońca
i pogodnej pieśni głosu.
Mogłam życzyć Tobie szczęścia,
które wyśnisz sama,
Lecz życzę Ci Jezusa
bardziej niż wszystkiego.

Mogłabym życzyć Ci gładkiej ścieżki w dal.
Mogłabym życzyć skarbów,
które z marzeń zrobią fakt.
Mogę życzyć Tobie raju
i codziennej tęczy blasku.
Lecz życzę Ci Jezusa bardziej niż wszystkiego.
Gdy życzę Ci Jezusa, życzę Ci wszystkiego.
Spokoju Ducha w Niebie

(IP: XX.49.133.50)
Dziś ostatni dzień roku. Taki dzień to czas zadumy przemyśleń nad upływem czasu i tego co on nam zabiera a zabiera bezpowrotnie najcenniejsze,,, Wysyłam Ci Mamusiu Światełko pamięci , niech wiecznie płonie,,

˜”*°•ڰۣڿ♥ڰۣڿ•°*”˜
    ◕◕═════♣♣═════◕◕
    ŚWIATEŁKA WIECZNEJ PAMIĘCI
        ˜”*°•ڰۣڿ♥ڰۣڿ•°*”˜

Boże, który nam rozkazałeś
miłować wszystkich ludzi jak braci i siostry,
a nie zniosłeś tego rozkazu względem tych,
których śmierć z tej ziemi zabrała,
wszyscy bowiem żyjemy w Tobie,
wszyscy kiedyś połączymy się wspólną wiarą i miłością Twoją
i wszyscy w Tobie zjednoczymy.

O! Dopomóż nam, Boże miłosierny,
abyśmy wszyscy i zawsze ku temu zjednoczeniu dążyli
i wszystkim bliźnim braciom naszym,
żyjącym radą i dobrym przykładem,
a zmarłym modlitwą i zasługą z dobrych uczynków naszych
z miłością dopomagali.
Nie odrzucaj, o Panie, tej modlitwy naszej,
a przez nieskończone miłosierdzie Twoje,
przez Mękę i śmierć Jezusa Chrystusa,
Zbawiciela i Odkupiciela naszego,
zmiłuj się nad duszami w Czyśćcu zatrzymanymi,
które jeszcze dla grzechów swoich, za które pokutować muszą,
wejść do chwały Twojej nie mogą.

Ześlij im Ducha Twego Pocieszyciela,
aby je światłem i łaską Twoją oświecił,
w nadziei Twego miłosierdzia umacniał
i za przyczyną Przenajświętszej Maryi Panny
i wszystkich Świętych Twoich,
tudzież świętego Kościoła Twojego
i nas wszystkich, niegodnych sług Twoich,
którzy za nimi zlitowania Twego błagamy,
do Królestwa chwały Twojej wprowadzić je raczył.

Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie,
a światłość wiekuista niechaj im świeci,
niech odpoczywają w pokoju.
Amen
Zapalam Ci Mamusiu Światło pamięci niech wiecznie plonie i modlitwę ,,,

Wszystkim, którzy odeszli
Na cmentarz przyszłam, stanęłam w zadumie,
Me serce płakało przed Stwórcą jak umie.
Z głębi swej duszy wylałam błaganie;
Przyjmij modlitwę tę prostą; o Panie!
Błogi spoczynek w wiecznym spokoju,
Uczyń dla wszystkich zmarłych od wieków.
Nie ma u Ciebie trudu ni znoju,
Bólu, cierpienia, ani pośpiechu,
A wieczne życie Ty dajesz tam duszom.
Nam pozostało nad grobem płakanie.
Pieśni żałobne niech serca poruszą,
I do modlitwy przywiodą nas. Amen.
Zapalam Światełko Pamięci

Tak bardzo mi Ciebie brakowało na Świętach Droga Mamusiu, ale byłam przy Tobie pamięcią i jestem nadal i zawsze będę. Wysyłam Ci wiecznie płonące Światełko oby rozświetlało nam drogę do Ciebie a Twoja do Nieba,,,

Dzisiaj 2 dzień Świąt Bożego Narodzenia, wysyłam Ci Światełko Pamięci i Modlitwę, prosząc Narodzone Dziecię o pomoc dla Ciebie Mamusiu i dla siebie. Niech Narodzone Dziecię podniesie swoją rączkę i nam błogosławi , nam ludziom i całemu Światu

Bożonarodzeniowe Światełko Ci wysyłam Mamusiu, zawsze pamiętam i pamiętać będę ... Niech Narodzony Jezus Błogosławi nas wszystkich i strzeże

Dla Ciebie Mamusiu na wigilijną noc

Noc Bożego Narodzenia

Bożego Narodzenia noc wśród nocy grobów,
Wysoko świeci jasna gwiazda betlejemska,
Błyszczy na śniegu, coraz bliższy, bardziej ziemska,
Osioł i wół żują sen nocy zimowej u żłobu.


Między osłem i wołem wróbli świergotanie
Wesołe, chwila, gdy opuszczając niebiosy
Góry ziemi łagodnie klękają na sianie
Przed tobą, dziecko ludzkie, zrodzone tej nocy.


Zniosą ci barwy ziemi, wszystkie świata mowy,
Dziecko ludzkie, leżące na sianie stajenki,
Gdzie zlatują się ptaki, by jeść z twojej ręki
Maleńkiej, i gdzie puszy się gołąb tęczowy.


Tak życie, rozjątrzone przez śmierć i przez nędzę,
Rozszerza się w swej głębi posępnej milczeniu
I aby nic nie stracić, snuje z siebie przędzę
I określa rzecz każdą we własnym jej cieniu,

Wypruwa z niej kształt mowy i smak wydobywa
Nieznany, smak anielski oszczędnego chleba,
Którego okruszyny jak ptakom niebieskim
Rzuca nam w lód okuta, twarda rękawica.


Głód wynosi ku niebu te pokarmy ziemskie,
Treść ich umrzeć nie daje, ale nie nasyca.
W tę noc ma wszystko cichą przejrzystość księżyca,
Jak w baśni rzeczy nic nie wiedzą o ciężarze.


Ciemność liże nam dłonie jak dobra wilczyca
I ciepły blask od ognia pada nam na twarze.
Patrz! gołąb śniegu rozleciał. Ma tęczę na szyi.
To radość grucha ku nam, nocy zimowej dziecię.


Ciężko stąpa wół płowy, którego jeszcze nie zabili
Ludzie zbrojni, blask gwiazdy jego garb oświecił.
Osioł cień rzuca kłapouchy na śnieg biały,
Jak zamorska roślina, jak olbrzymi łopuch,

I klon, który od śniegu jak od głodu opuchł,
Rusza się, żyje! jakby mu ręce liści zmartwychwstały.