...życie jest ulotne, pamięć wieczna...

........).....................)
.......((....................((
.......) .........).........)
......( ♥ ).......((.......( ♥ )
...._ `|'_........)...... _`|'_
....( """" )......(♥).....( """" )
....)/(/( |....._ | _....|/(/( |
....() )()||....(""""")....() )()||
....| () ||....|/)()()|.....| () ||
....|....||....|.....().....|....||
....|.☆.()...|...☆.|....|.☆.()
....|.....|....|......|.....|.....|
....|.....|....|......|.....|.....|
»((¯♥¯))«¤s¤»((¯♥¯))«¤s¤»((¯♥¯))«¤•
• ¤»((¯♥¯))«¤s¤»((¯♥¯))«¤s¤»((¯♥¯))«¤*

Swiatelko Pamieci Dla Ciebie...

"Śmierć nie jest końcem wszystkiego...
Przeszłam tylko do sąsiedniego pokoju...
Nadal jestem sobą...
I dla siebie jesteśmy tym samym, czym byliśmy przedtem...
Zatem nazywaj mnie jak zawsze...
Nie zmieniaj tonu głosu, nie rób poważnej i smutnej miny...
Śmiej się, tak jak dawniej robiliśmy to razem...
Uśmiechaj się, myśl o mnie, módl się za mnie...
Niech moje imię będzie wciąż wymawiane...
Ale tak jak było zawsze, zwyczajnie i bez oznak zmieszania...
Życie przecież oznacza to samo, co przedtem, jest tym samym, czym zawsze było...
Żadna nić nie została przerwana...
Dlaczego więc miałabym być nieobecna w twoich myślach, tylko dlatego, że nie możesz mnie zobaczyć?
Czekam na Ciebie bardzo blisko...
tuż-tuż...
Po drugiej stronie drogi...
Dzieli nas tylko czas...
Bo ja już doszłam, a ty wciąż jeszcze idziesz... "

Pamiętam

http://adrianrogowski.pamietajmy.com.pl/

Wiersz ks. Lucjana Szczepaniaka SCJ

"Nie rozumiem...

Panie, kto zrozumie Ciebie...
Wszak zamknąłeś swoje Serce
W piersiach rodziców dziecka
I nauczyłaś ich kochać...

Nie dziw się, że teraz płaczą,
Bo nie przeczuwali
Że tak szybko wróci do Ciebie,
A oni zostaną sami...

Proszę, daj im nadzieję,
Która jak balsam
Zagoi duchowe rany
I pozwoli dalej żyć...

Jeśli nauczyłeś kochać bliskich
To daj również siłę,
Aby się z nimi rozstać
I zaufać, że dobrze im u Ciebie..."

[[[[[******]]]]]
*************

Z czym wita nas ta matka ziemia
W bólu niemocie z wielkim płaczem
Nago i boso bez imienia
Lecz każdy wchodzi tu bogaczem

Największym skarbem Bóg obdziela
chojnie człowieka bez wyjątku
I gdy utracisz dzieciątko swoje
Pojmiesz wartości w tym majątku

Nie ma na świecie nic droższego
Od życia które Bóg nam daje
Nikt nie zabiera stad niczego
Jak przyszedł tak przed Bogiem staje

Odeszli od nas dzieci nasze
Pozostawili nam w sercach żal
Tęsknotę smutek wspomnień wiele
Jakby się skończył nasz wielki bal.