Bóg zabrał Cię do Siebie..
Zostawił tęsknotę,cierpienie..
i myśl...
że mam kogoś...
tam wysoko w niebie..

Zdarza się, że Anioły schodzą na ziemię...
To Bóg je wysyła....
Zasypiają by otworzyć oczy przy matce....
Potem dorastają urocze, pogodne...
Mało kto dostrzega ich skrzydła....
A mimo to zdobywają serca
Uśmiechem.... I skromnością....
Niczego nieświadome znów zasypiają....
I budzą się w niebie, tak po prostu.....

Dla Ciebie Kochany Aniołeczku
(********************)

Nie płacz kochana Mamo

ja patrzę na Ciebie co rano.
Jak tylko oczka otworzę
i skrzydła anielskie rozłożę
to zaraz lecę do Ciebie
pomimo, że jestem tu- w Niebie

Lecę, by Ciebie utulić,
do serca mego przytulić
głaskać Twe włosy rozwiane
i skleić serce złamane.

I znajdziesz mnie w listku na drzewie
I wiatru ciepłym powiewie
I w jasnym słońca promieniu
I w patku co siadł na ramieniu.

W tatrach i szumie morza
W tęczy łuku, barwnym jak zorza
W tatusia czułym uścisku
Bo jestem tak bardzo blisko...

I śpiewam Ci liści szelestem
I kocham - przy Tobie jestem
W zachodzie i wschodzie słońca
Ja będę z Tobą do końca...

(*)Każdy dzień,
minuta,
chwila bez Ciebie...
boli...
Boli tak bardzo ze chciałoby się zasnąć...
...nie tęsknić...
Przyspieszyć czas do następnego spotkania...
By być przy Tobie...(*)

Dla malutkiej Anetki - Aniołka(*)(*)(*)

Wychylam się z mroku Ale tam Ciebie nie ma Chcę wrócić w mrok Aby tam odszukać Cię Przytulić się i usłyszeć śmiech Twój Próbuję ale siła jakaś Nie pozwala wrócić Ja nie chcę tutaj być Jeśli mrok zabrał Ciebie Mnie tam nie chcą nie wiem czemu Walczę ale przegrywam I co ja mam robić? Kto mi pomoże podjąć decyzję Skoro głosu Twojego nie słyszę Życie boli a mrok nie chce Więc ciałem żyję lecz Duchem jestem obok Ciebie Bo tak chcę -inaczej nie umiem!

Zapalam dla Ciebie ŚWIATEŁKO ANIOŁECZKU [*]

Ach, jak mi smutno! Mój anioł mnie rzucił,
W daleki odbiegł świat,
I próżno wzywam, ażeby mi zwrócił
Zabrany marzeń kwiat.
Ach, jak mi smutno! Cień mnie już otacza
Posępny grobu cień;
Serce się jeszcze zrywa i rozpacza,
Szukając jasnych tchnień.
Ale na próżno uciszyć się lęka
I próżno przeszłość oskarża rozrzutną...
Cięży już nad nim niewidzialna ręka -
Ach, jak mi smutno!