[*]

Ostatnie pożegnanie"
Marta Jakobsze

Odchodzę od Was moi mili
Nie czekam dłużej ani chwili
Nie czekam na brawa, oklaski
Niedługo przysypią mnie piaski

Chcę, abyście mnie pamiętali
I nadal mnie kochali
Swe szczęście odszukali
Ogrom miłości zaznali

Choć mnie przysypią ziemie
Miłości nie pogrzebię
Miłość zostawię z wami
Abyście się kochali

Choć ja w ciemności ruszam
Zostanie moja dusza
W myślach waszych zostanę
I kochać was nie przestanę

Świat ziemski mój dobiegł końca
Przede mną droga lśniąca
Droga ta powrotu nie ma
Bo jest to droga zapomnienia
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
PAMIĘTAM [']

Każdy nowy dzień
jest kwiatem
który zakwita w naszych rękach.
Tam gdzie się kocha
nigdy nie zapada noc.
Serce to cząstka człowieka
które tęskni, kocha
i czeka .......... [*]

(*)(*)(*)

(*)(*)(*)

;`````````(
;`````````))
;````````( (
;````````((,)
;```````(( ,))
;```````( (,))
;```````(((,) )
;``````[**+**]
;``````[**+**]
;``````[**+**]
;``````[**+**]
;``````[**+**]
;`````[***+***]
~~~~~~~~~~~
Boże, Miłosierny Panie,
daj duszom miejsce w niebie,
błogosławiony pokój
i jasność Twojego światła.

(*)(*)(*)

)).............))
))..........((
))........( , )
))..[*********]
))..[*********]
))..[*********]
))(_,/```*```,_)

"...Jesteś w blasku zórz, w błękitnej wodzie,
na niebie tam gdzie ptaki już nie wzlatują,
Jesteś w sercach i myślach tych,
którzy Cię kochają i pamiętają..."

Jaśniutkie światełko pamięci(*)

(*)(*)(*)

Odeszłaś stąd od nas... Odeszłaś, lecz dokąd?... Gdzież kończy się droga tak krótka jak myśl?... Czyś bliższa jest glinie, czy może obłokom?... Czy skarbem byt ziemski, czy karą jest żyć?... Odeszłaś stąd od nas tak jakby przedwczoraj... Wciąż brak jest pewności, czy to już ten kres?... Czy może powrócisz pogodna, wesoła, gdy tylko się zbudzisz po długim, złym śnie?... Odeszłaś stąd od nas... Odeszłaś, lecz przecież gdzieś w głębi serc naszych niezmiennie wciąż trwasz... I będziesz wciąż żywa, dopóki na świecie ślad będzie swój znaczyć, kto żywą Cię znał... Odeszłaś stąd od nas... Odeszłaś tak nagle..., a mur ciągle stoi - prywatny mur zła. I każdy z osobna we własne dmie żagle. I wszyscyśmy razem i wciąż każdy sam... I tylko chwilami łączymy się w jedno. I tylko od święta rąk uścisk ma sens. Uczucia jak barwy wciąż bledną i bledną... Zostają wspomnienia, nie zmyje ich deszcz.

[*]