Czasem odchodzą nasze anioły
I nagle w miejscu staje czas...
A z nimi cząstka nas odchodzi
I wielki smutek marszczy twarz

pamietam,aniolku

[*] [*] [*] [*] [*] [*] [*]

.......................)
......................(,)
.....................[__]
.....................[__]
.....................[__]
...................(____)
_,»*¯**¯*«,_)) ((_,»*¯**¯*«,_
Ludzie nigdy nie odchodzą tak naprawdę,
jeśli się o nich mówi i o nich myśli.........
Ciągle żyją w naszych sercach i umysłach.

Spij spokojnie,kwiatuszku

Tęskno mi...
Za Tobą!
Zimno!
Chłód uspokaja...
Zmysły...
Wróć...
Choć na chwilę...
Wzburzyć pozwól...
Myśli...
Okryj płaszczem...
Ukojenia...
Twojego życia...
brakuje...

Odeszłaś a anioły pokazywaly Ci drogę ....

bylas...jestes...bedziesz...na zawsze...

W przerwanej ciszy nocnej
karetki sygnałem...
nagle urwany Twój szept...
nie...
zdążyłam nawet złapać Cię za rękę...
by powiedzieć żegnaj...
Nagle...
jakaś gwiazda
tknięta nagłą rozpaczą
spadła na Ciebie
chcąc... powiedzieć
tęsknię...
zgasła...
Twoja postać
na krawędzi mostu-
życia i śmierci
na dół do głębokiej rzeki
szybko przybliżała się...
A...
ja tak do Ciebie
chciałam przytulić się
pożegnać z Tobą...
nim zgasłaś jak gwiazda...
nim postać Anioła Śmierci
przybliżyła się
nim urwał się Twój szept...

spoczywaj w pokoju

dzień chyli się do snu...
noc nadejść musiała...
jak co dzień...
jak każdej nocy...
nicość głębi duszy...
nicość tego istnienia...
nicość... największego pragnienia...
zgarbione serce...
wykrzywiona dusza...
jedno i drugie
wyrusza...
w podróż daleką...
w podróż ostatnią...
w to...co nieznanie...
w to...co wiadome...
w to...co utajone...
nieobjawione...
i...nigdy
ani serce...
ani dusza...
gdy w tą podróż wyrusza
nie wie...
nie zna...
co je czeka...
nigdy
ani serce...
ani dusza...
gdy...w tą podróż wyrusza...
nie wraca...