(*)

Słowacki Juliusz – Sonet

Już północ - cień ponury pół świata okrywa,
A jeszcze serce zmysłom spoczynku nie daje,
Myśl za minionym szczęściem gonić nie przestaje,
Westchnienie po westchnieniu z piersi się wyrywa.

A choć znużóne ciało we śnie odpoczywa,
To myśl znów ulatuje w snów i marzeń kraje,
Goni za marą, której szczęściu niedostaje,
A dusza przez sen nawet drugiej duszy wzywa.

Jest kwiat, co się otwiera pośród nocy cienia
I spogląda na księżyc, i miłe tchnienie wonie,
Aż póki nie obaczy jutrzenki promienia.

Jest serce, co się kryje w zakrwawionym łonie,
W nocy tylko oddycha, w nocy we łzach tonie,
A w dzień pilnie ukrywa głębokie cierpienia.


.....................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................([++])
_...............{(____)}

Czasami przed Wami ukrywamy to cierpienie,
Kochane Aniołki, żebyście nie cierpieli z nami.

Córka śp.Cz i F Soroka,mama Przemusia

Czasem cicho ktoś odchodzi
I świat ciemny się zdaje
Czasem cicho ktoś odchodzi
Lecz naprawdę tu zostaje
W naszych myślach,w naszych sercach
W naszych najskrytszych marzeniach
Tu zostaje,jest wciąż obok
I wciąż żyje we wspomnieniach(*)

Promyczek do samego Nieba dla Ciebie Andrzejku(*)

Codziennie upadam....
Codziennie się waham....
Codziennie podpieram i wstaję.
I dźwigam cały mój świat!
I dźwigać będę do końca moich dni
Dla CIEBIE!!!!

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)
Dźwigamy ciężar naszego życia
dla Was Kochane Aniołki

....Andrzejku dla Ciebie(*)....

[*]

(*)

Nasze Aniołki [*]
Każdy dzień,minuta...
chwila bez Was...boli..Żyj życiem wiecznym. .PAMIĘTAMY.... dla Ciebie Andrzejku ...(*)