Andrzejku i Zosiuniu, dzisiaj kolejny bardzo trudny dzień.
Tak bardzo tęsknię za Wami.
Kocham Was przeogromnie.
Moje życie jest niewyobrażalnie smutne, pełne żalu do losu i bez szans na zmianę. Tak bardzo Was brakuje. Każdy dzień jest ogromną tęsknotą, bólem i przepełniony płaczem. Ten płacz będzie już ze mną na zawsze.

Smutne światełko naszej pamięci dla Ciebie Andrzejku i dla Zosieńki maleńkiej...
Smutek i żal nie do wypowiedzenia... serce pęka...

Andrzejku, Zosiu dla Was zapalam światełko wiecznej pamięci.
Zosiuniu, nie ma Ciebie z nami już miesiąc.Ogromnie jest nam ciężko bez Ciebie. Kocham Cię Zosiuniu najmocniej w świecie.
Andrzejku, kocham Cię braciszku.
Zapalam Wam światełka pamięci.

Kochany Andrzejku, kochana Zosiu.
Dzisiaj bardzo smutny, przepłakany dzień.
Okropnie jest mi ciężko. W każdej minucie myślę o Tobie Zosiu.

Nie ma już życia moi kochani. Nie ma i nie będzie. Teraz tylko płacz i żal, i rozpacz, i tęsknota i beznadzieja. Nic nie ma dla mnie wartości. Skończyło się życie. Po śmierci Kazika, tęsknota, rozpacz, niedowierzanie, żal i bezsilność wobec sprawcy wypadku i tego wszystkiego co się działo. Myślałam, że już życie mnie dostatecznie nie wiem za co doświadczyło. Po Twojej śmierci Andrzejku rozpacz, tęsknota i pamięć i zapewnienie o miłości mały Braciszku. I teraz Zosiunia, i ja już nie mam siły, zeby podnieść się i żyć. Nie mam siły i ochoty na życie, I nic nie cieszy i nie ma wartości. Nie ma planów, nic nie ma.
Andrzejku, Zosiu, kocham Was, ogromnie Was kocham..

Andrzejku i Zosiuniu...

taki straszny żal i smutek bez końca...
dla Was Dzieci nasze smutne światełko...

Andrzejku, Zosiu, dla Was zapalam światełko wiecznej pamięci.

Dzisiaj Zosiuniu bardzo płaczemy za Tobą.
Andrzejku, Ciebie mój mały braciszku zawsze mam w pamięci. Minęło już tyle lat,ale żal, tęsknota i ból po Twoim odejściu jest zawsze taki sam. I tak będzie z pamięcią o Zosi. Kocham Was przeogromnie. I kochać będę do ostatnich moich chwil życia. Tylko to życie jest bez wartości, pełne ogromnej tęsknoty, żalu i płaczu, który jest codziennością. Nie potrafię żyć. To wegetacja, beznadzieja, koszmar!

Andrzejku, Zosiu, dla Was zapalam światełko wiecznej pamięci.

Dzisiaj Zosiuniu bardzo płaczemy za Tobą.
Andrzejku, Ciebie mój mały braciszku zawsze mam w pamięci. Minęło już tyle lat,ale żal, tęsknota i ból po Twoim odejściu jest zawsze taki sam. I tak będzie z pamięcią o Zosi. Kocham Was przeogromnie. I kochać będę do ostatnich moich chwil życia. Tylko to życie jest bez wartości, pełne ogromnej tęsknoty, żalu i płaczu, który jest codziennością. Nie potrafię żyć. To wegetacja, beznadzieja, koszmar!

Smutne światełko dla Was Dzieci...

Pani Grażyno, można się nauczyć trwać... ale to już nie jest życie... W sobotę minęło 6 lat, ja wciąż tu jestem, ale zupełnie nie wiem po co... Przytulam mocno. Dorota