ANIELSKI PŁACZ

Smutny anioł, wtuliwszy swe ramiona w skrzydła, którymi zwiastował zwykle radość,
płakał łzami, o których istnieniu wiedział, pamiętał nawet ich smak z czasów, gdy jeszcze aniołem nie był, ale wyrzekł się ich oblekając świetliste pióra...

Pozwolił sobie na łzy wbrew regułom, którymi żyją aniołowie,
a raczej wbrew regułom, które sobie sam narzucił...

Z poczuciem winy z łamania anielskiego prawa, opuściwszy swą głowę ku ziemi, skrapiał ziemię raz po raz łzą,
która zamiast dawać smak goryczy ku jego zdziwieniu zamieniała się w kwiat o nieznanych kolorach,
którego pierwsze tchnienie zapachu sprawiało, że w jego skrzydłach pojawiało się nowe świetliste pióro, dając mu jednocześnie dziwne uczucie lekkości...
To był zapach ulgi....
Płakał i płakał nie wiedząc nawet, że jego skrzydła rozkwitają blaskiem tak, jak łąka pod jego stopami kwiatami, łąka, którą brał za smutny dowód swojego anielskiego występku - łez!

Nie rozumiał tylko lekkości... którą czuł... bo nie wiedział, że dane było mu poznać ogromną tajemnicę.
Stawał się archaniołem... i oprócz radości będzie niósł już teraz zrozumienie...
A ludzie spotkawszy go dostrzegą w nim prócz radości mądrość.
Mądrość, którą dało mu podzielenie się swymi łzami z całym światem...

Każdy wędrowiec przechodząc przez łąkę pełną łzawych, anielskich kwiatów pomyśli "chcę dotknąć jego skrzydeł, bo on wie czym jest smutek, ulga, radość, łzy i mimo to potrafi tym uskrzydlony latać tam gdzie inni nie potrafią...".
A anioł spotkawszy tegoż wędrowca...
spojrzawszy w jego zatroskane, ale pełne nadziei oczy...
zrozumie wreszcie tajemnicę...
że dzieląc się smutkiem... pomnożył nadzieję...