Śmierć stawia nas w obliczu bezsilności,
która nas obezwładnia i zabiera w nieznane.
A kiedy pojawia się kradnąc ukochana osobę, przeszywa serce bólem i odznacza w nim swoje piętno, które przypomina nam stale jacy jesteśmy wobec niej bezsilni... (*)(*)(*)

Dziekuje wraz z Agatka i Asia za wszystkie te slowa, ktore pokazuja nam, ze nie tylko my jestesmy sierotami z jednej strony a promyk sloneczka zza okna z drugiej. B.glebokie i...
po prostu logiczne sa te slowa ojca. My tez zaczynamy juz ruszac w podroz po Krakowie. Minęły dwa latka... To, ze piszemy do Agatki, to pewna taka forma, uzewnetrznienia tego co jeszcze nie zawsze moze byc powiedziane, to wiara w to, ze po prostu w ten sposob komunikujemy sie z Agatka, naszym Aniolkiem, ktory przez jakis tragiczny przypadek znalazl sie szybciej od nas w niebie. Kochamy Agatke, tak jak by byla z nami i...
mowimy Jej o tym w taki sposob.
"Jakos takos" Agatko pomaga nam to, tu na ziemi, spedzic te troche chwil bez Ciebie, a w trakcie zwiedzania Krakowa z Kubusiem i Maja, ktora urodzi sie juz niedlugo...
:)
spedzic je w kontakcie z Toba Kochanie.
Kocham Cie szalenie...a mamusia dodawała jeszcze - i sie z Toba wkrotce ozenie
swieczuszka Agatko dla Ciebie i dla wszystkich Aniolkow, ktore sa w niebie. Kochamy Was :)

Agatko, kochany Aniołku, światełka dla Ciebie.

Mamusiu, tatusiu Agatki, jak każdy z nas rodziców sierot, okaleczonych, czekasz... liczysz dni, do spotkania.

Jeżeli możesz, jeżeli potrafisz... zatrzymaj się na chwilę i przeanalizuj słowa dominikana o. Joachima Badeni - " Czekać na śmierć, to jak nudzić się w Krakowie, czekając na podróż na Hawaje"...

Myślę, że nasze dzieci pragną, abyśmy się wybrali w "podróż po Krakowie"... zróbmy to dla nich! a przynajmniej spróbujmy...
przesyłam w Polskę te jesienne promyki słońca zza mojego okna, znad morza... niech ogrzeją serca wszystkich osieroconych rodziców... Ela

Buziaczki przytulaczki Kochanie.