Kochani, to już rok bez Was i bez mojej obecności na Ziemi.
Chcę żebyście wiedzieli, że jestem naprawdę szczęśliwy. Czy wiecie, że każdy kto powraca ze śmierci klinicznej na Ziemię mówi: NIESTETY...
Cieszy mnie, że mój brak na Ziemi jest tak bardzo dostrzegalny dla tak wielu osób. Bo oznacza to, że kochałem i naprawdę byłem kochany. Teraz wiem o tym jeszcze pełniej patrząc na Was z góry.
Proszę Was - starajcie się zapomnieć o bólu i odzyskać tak bardzo potrzebny Wam spokój. Otwórzcie się na to. Niczego bardziej nie pragnę niż Waszego szczęścia. Chcę żebyście się śmiali, cieszyli drobiazgami. To w żaden sposób nie rani Mojej Pamięci w Was. Wręcz przeciwnie to uczyni mnie jeszcze bardziej szczęśliwym, gdy zobaczę, że potraficie zmierzyć się z każdym dniem z nadzieją, z uśmiechem na ustach i wewnętrzną siłą. Bo na każdym z Was ogromnie mi zależy. Czujecie to przecież.
Jest tak, jak Siostra napisała w dedykacji swojej pracy magisterskiej: „Ci, których kochamy nie umierają, bo miłość jest nieśmiertelna”. Dlatego Ja żyję. W cząstce każdego
z Was. I tak, jak ja będę czuwał nad Wami z góry, tak Wy nie zapomnicie o mnie, bo czuję, że Wasza miłość jest tak wielka, nie do pokonania....
Wspierajcie się, często rozmawiajcie ze sobą i słuchajcie , korzystajcie z każdej okazji, żeby mówić sobie, że się kochacie. Lubicie, szanujecie...
Kocham Was bardzo. Przytulam Was do serca. Z Wami i przy Was na zawsze...
Adrian

Pamietam każdy szczegół twojej roześmianej promiennej buzi z przed roku i w mym sercu zawsze taki zostanie..

za 3 dni rok jak ciebie niema [*]

Pamiętam kochany aniołku

Adrianku u nas szaro zimno i smutno bez ciebie.