ADRIAN LAMPRECHT (1989–2009) – Nekrolog | FUNER ®

ADRIAN LAMPRECHT

20 lat

data urodzin:	04-01-1989
data śmierci:	27-12-2009
krótki URL:	adrianlamprecht.pamietajmy.com.pl Skopiowano

Zgłoś nadużycie

MAMA DANIELA M

14 lat temu

<*> ADRIANIE <*>> LECI DO CIEBIE ANIOŁEK MAŁY , W KIESZONECZCE MA OPŁATEK BIAŁY . NA TWYM STOLE GO POŁOŻY I ŻYCZENIA OD NAS ZŁOŻY OBYŚ JUŻ ZAWSZE BYŁ SZCZEŚLIWY U BOKU PANA BOGA . <<<<<<<<*******>>>>>>>>>>>TWOIM BLISKIM ŻYCZE ZDROWYCH I POGODNYCH ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA , ORAZ WSZELKIEJ POMYŚLNOŚCI I BŁOGOSŁAWIEŃSTWA BOŻEGO W 2012 R .BEATKO TYM SMUTKU JESTEM Z WAMI .

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Zabezpieczenie AntySPAM w trosce o jakość treści:
Proszę podać wynik:* 2 dodać 2 dodać 1 =

ciocia Daniela M....

14 lat temu

+``
+````(
+```(,)
+```((,)
+``[***]
+``[***]
+``[***]
+``[***]
``[[[[[[[]]]
`````````
~+~+~+~+~+~
``ŚWIATEŁKO
``````PAMIĘCI
~+~+~+~+~+~

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

ciocia Daniela M....

14 lat temu

`✿<*>_✿_<*>_✿_<*>✿
WIECZORNE
ŚWIATEŁKO Z MODLITWĄ
✿<*>_✿_<*>_✿_<*>✿

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

MAMA DANIELA M

14 lat temu

SŁOWA NIE WYRAŻĄ NASZEGO CIEPIENIA .ŁZY NIE UMNIEJSZĄ NASZEGO BÓLU . SŁOŃCE NIE ROZJAŚNI NASZYCH TWARZY .ŻADNE ŚWIETA NIE BEDĄ JUŻ TAKIE RADOSNE JAK BYŁY ,KIEDY BYLIŚCIE Z NAMI .[*][*][*] CIEPLUTKO POZDRAWIAM .JESTEM Z WAMI W TYM BOLESNYM CZASIE DLA NAS WSZYSTKICH.

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Zabezpieczenie AntySPAM w trosce o jakość treści:
Proszę podać wynik:* 1 dodać 2 dodać 2 =

mama Mateusza Maliszewskiego

14 lat temu

..,a my i tak bedziemy
WAS szukac bez konca {*}

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Tata Sylwka Żukowskiego

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

MAMA DANIELA M

14 lat temu

[[*]]

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama

14 lat temu

[*]

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

ciocia Daniela M....

14 lat temu

„KOLĘDA DLA NIEOBECNYCH”

A nadzieja znów wstąpi w nas.
Nieobecnych pojawią się cienie.
Uwierzymy kolejny raz,
W jeszcze jedno Boże Narodzenie.
I choć przygasł świąteczny gwar,
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu głosu,
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj,
Wbrew tak zwanej ironii losu.

Daj nam wiarę, że to ma sens.
Że nie trzeba żałować przyjaciół.
Że gdziekolwiek są - dobrze im jest,
Bo są z nami choć w innej postaci.
I przekonaj, że tak ma być,
Że po głosach tych wciąż drży powietrze.
Że odeszli po to by żyć,
I tym razem będą żyć wiecznie

Przyjdź na świat, by wyrównać rachunki strat,
Żeby zająć wśród nas puste miejsce przy stole.
Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas,
I zapomnieć, że są puste miejsca przy stole.
ADRIANKU...((*))