____$$$$$$$$ _______....
__$$$ _____$$$$____$$$$
_$$$_______$$$___$$$$$$$$
_$$__$_____$$$ $$$______$$$
_$$_$______$$$$$_________$$$
_$$_________$$__________$__$$.
__$$$_________________ $$__$$$
___$$$$__** **__$__$$$
____ $$$$_*_ ***__$$_$$
_____ $$$____ _______$__$$$
______$$$___ __$$_$$$
_______$$__________$$$$
_______$____$$$$$$$$
_______$__$$$$$$$
_______$$$$$$
_______$$$$ .
______$$$...
_____$....
ŻYJESZ W KOCHAJĄCYCH SERCACH[*]

Przyszedł Pan.
Powoli, spokojnie dmuchnął...
"Chodź do mnie i gaśnij Płomyczku"-powiedział.
Poszedłeś, zgasłeś...
A na niebie błysnęła nowa gwiazda...

Śpij,Adrianie snem anioła
Tam Cie zbudzic nikt nie zdoła .

[*][*][*]

Ile smutku wyrażają słowa
Ileż rozpaczy zawiera uśmiech
Tyle ciemności czai się wokół
Kształty twarzy giną w mroku
Tylko oczy błyszczą jeszcze
Jakimś tajemniczym blaskiem
Lecz gasną przedwcześnie
Utrudzone zbyt ciężkim ciężarem
Skurczona postac bólu
Odchodzi nagle w nieznane
Pozostaje tylko wspomnienie
Smutek ogarnia przestrzenie
Potęguje nastrój melancholi...
ŚWIATEŁKO PAMIĘCI ADRIANIE [*]

Adrianku gwiazdą mi byłeś,co błysnęła w mroku i rozjaśniła życie na chwilę, lecz mimo moich łez potoku zgasłeś tak szybko jak gasną motyle skarbie najdroższy(*)

O miłości
a ona krzyczy
i krzyczy
a ona szlocha
i szlocha
a ona prosi
i prosi
a ona śmieje się
i śmieje się
a ona żebrze
i żebrze
a ona ..... ? to nasza miłość
o Boże !

Ks. Piotr A. Faliński


Jesteś codzień w mej modlitwie, w mej pamięci…. Adrianku (*)

"Jesteś źródłem, które nie wysycha
światłem, które nie pali,
jesteś świtem i wschodem słońca
jesteś drzewem, ziemią i morzem,
górą, wiatrem i ciszą za oknem.

Jesteś ŚWIATEM
a świat jest TOBĄ.(*)(*)(*)

Czym jest Zycie?
Jednym westchnieniem
krótką chwilą
ścieżką, której koniec prędzej widzisz
niż się spodziewasz
Tak kruche tak nietrwale
kończy się i nic po sobie nie zostawia
Tylko łzy bliskich
Adrianku.....

Załzawione oczy,
takie mokre aż się świecą,
wszedł we mnie smutek, ból,
po twarzy łzy mi lecą.

Wstrzymuję wtedy oddech,
nie mówię żadnego słowa,
siła płaczu raz się zmniejsza,
znów zwiększa się od nowa.

I szeptem - Boże pomóż mi,
po cóż ten płacz, łzawienie,
dałeś mi Panie nowy krzyż,
dasz mi też ukojenie...
(*)