Anioły

aniołów tyle wokół mnie
czy zsyłasz je Panie
by mój smutek ukoić i łzy

wciąż błądzę gdzieś
i nie wiem
czy można popełnić grzech większy
niż ten za który jestem w piekle
nie modle się
spłonął nawet
mój różaniec
i książeczka
z adresami w niebie
czy trafię

M.Matraszek-Domańska
(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Na zawsze w
moim sercu i pamięci
Adrianku(*)

Światełko dla Marzenki(*)

SMUTEK UKRYTY NA DNIE...
LECZ PŁOMYK PAMIĘCI...
TLIĆ SIĘ BĘDZIE ZAWSZE...
AŻ PO CZASU KRES...

WTORKOWE ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
I MODLITWA NA DZISIAJ((*))((*))

Tęsknota za tym co było i
co się mogło zdarzyć
Za Twoim uśmiechem, głosem
słowami ,krokami
to jest ta tęsknota co nie mija
zamknięta w moich myślach

****************************

"Są Anioły na ziemi całe w bieli,
skrzydła gdzieś pochowały w szafie na dnie...
Ludzką postać przyjęły,
by nie różnić się niczym,
ale serca nie skryją,
wiem,że żyją...jak my....
Słabym dłonie podają,
smutnym łzy ocierają,
w zamian nie chcą dla siebie...nic.....
Tak niewiele im trzeba
wiary,nadziei i nieba...
A bez tego nie da się żyć... "



...........).........
...........(,)........
.........__'|'__.......
.........(""""_)......


PROMYCZEK DLA CIEBIE ANIOŁKU [*][*]

DZIĘKUJĘ ZA PAMIĘĆ I KAŻDE ZAPALONE ŚWIATEŁKO DLA MOJEGO SYNKA.

„Kiedy serce śpi, daj odpocząć mu
By nabrało sił, przecież czeka je nowy ból
Kiedy serce śpi, jak zmęczony ptak
Nie budź nigdy go, sił mu brak
Jest zmęczone twych uczuć zmienną grą
Niechaj sobie śpi, a ty z nim
Pośród sennej mgły niech mijają dni
Serce śpi
Żeby wzlecieć znów, żeby znów się wzbić
Musi nabrać sił, nim nadejdzie to, co ma być
Kiedy serce śpi, daj odpocząć mu…”

To nie tak czuję ,że to
wszystko nie tak
To co szczęściem być miało Panie
wcale nie jest zielone
A pieśń ,co radością być miała
to tylko melodyjne łkanie.....
J. Studnik

***************************
Synku nie było mnie kilka dni i
nie mogłam być z Tobą tutaj

Staff Leopold

Łzy

”Nic to, nic. Dusza zniesie wszystko, co znieść trzeba.
Wiemy to, od dzieciństwa się tego uczymy,
Że nie na to są gwiazdy, aby brać je z nieba.

O smutki ocieramy się, które jak dymy
W krąg się kładą; o boleść, co się chyłkiem czai
Za węgłem - żałobniki my i dróg pielgrzymy.

I już w końcu nie dziwne łzy i nikt nie tai,
Że nawet nie tak ciężkie, by je znieść nie można,
Jest życie. Przyzwyczai się myśl, przyzwyczai.”


Zostawiam swój skromny ślad pamięci…