(*)

Adku, (*)

Bądź szczęsliwy w Niebieskiej krainie,
gdzie krzyku nie ma i łza nie płynie,
Bądź tam szczęsliwy, bo zasłużyłeś
i wolę Bożą tu wypełniłeś.

Dal Ciebie Adrianku (***)

Przez noc droga do świtania -
Przez wątpienie do poznania -
Przez błądzenie do mądrości -
Przez śmierć do nieśmiertelności.....
[*]

¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ (¸.•`*
`*•..,¸@@•*´¨`*@@•*´¨`*•

"Są chwile
gdy już nie zostaje nam nic
żeby wierzyć......
pęka bańka mydlana
odchodzi Ktoś bliski Kochany..
Życie...ech życie...
Dlaczego nie może być
zawsze tak piękne
jak na początku...?"

Zostawiam swoją Pamięć..

¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ (¸.•`*
`*•..,¸@@•*´¨`*@@•*´¨`*•

Aduś - Zapada zmrok, już świat ukołysany. Znów jeden dzień odfrunął nam jak ptak. I tak już do końca.....

Adrianku pamiętam (***)

„Ty, Panie tyle czasu masz,
Mieszkanie w chmurach i błękice,
A ja na głowie mnóstwo spraw
I na to wszystko jedno życie.
A skoro wszystko lepiej wiesz,
Bo patrzysz na nas z lotu ptaka,
To powiedz czemu tak mi jest,
Że czasem tylko siąść i płakać.
Ja się nie skarżę na swój los,
Potulna jestem jak baranek
I tylko mam nadzieję że,
Że chyba wiesz co robić Panie?

Ile mam grzechów, któż to wie,
A do liczenia nie mam głowy,
Wszystkie darujesz mi i tak,
Nie jesteś przecież drobiazgowy.
Lecz czemu mnie do niebios bram,
Prowadzisz drogą taką krętą
I czemu wciąż doświadczasz tak,
Jak gdybyś chciał uczynić świętą.

Dziś czuje się jak mrówka,
Gdy jakiś but tratuje jej mrowisko.
Czemu mi dałeś wiare w cud
A potem odebrałeś wszystko.
Nie chcę się skarżyć na swój los,
Choć wiem jak będzie jutro rano,
Tyle powiedzieć chciałam Ci,
Zamiast pacierza na dobranoc”

bck Aduś

Ktoś, kto powiedział, że czas
Goi wszystkie rany
- Jest kłamcą.
Czas pozwala jedynie nauczyć się
Najpierw przetrwać,
A potem żyć z tymi ranami.
Ale każdego ranka, po otwarciu oczu,
Czuje się te rany...
I zawsze, do ostatniej chwili życia,
Będzie się czuło obecną nieobecność.
Światełko Pamięci [*]

Śpij Adrianie snem aniołaTam Cie zbudzić nikt nie zdoła .
Czuwaj nad swymi bliskimi.(*)(*)(*)