Adku, czasami po prostu brakuje słów....

Bądź szczęśliwy... (*)

Fotografia

„Moje dziecko z fotografii…
Patrzy tak, jak nikt
nie potrafi
Czule spogląda na wszystkich
wokoło.
Ma miłość w oczach
i spokój na twarzy.
Wygląda jak ktoś, kto
się rozmarzył…
Moje dziecko z fotografii…
Zamieszkało w miejscach
wielu…
Choć wzrok ma daleki
i nieruchomy…
Napełnia miłością wszystkie
te domy, gdzie stoi
fotografia…
Chociaż twarz dziecka Mojego
jest wszędzie…
To jednak Jego nie ma…
i nigdy nie będzie.
A fotografia…
To za mało.
Stanowczo za mało, by wystarczyć
nam miało!”

To wiersz mój własny, napisany dla Syna...
Dziś w podziękowaniu za pamięć o Konradku,
Dedykuję te słowa sercem pisane dla
Adka...

Adkowi((**))((**))((**))

Ból z tęsknoty powala na kolana...
na kolanach trudno kroczyć przez życie... [*]

Wierzę kochane dzieci, że gdybyscie mogły, ukoilibyście ból rodziców, którego jesteście przyczyną... [*]

Kiedy zaczniecie mnie szukać-
Szukajcie mnie w Waszych sercach…
Kiedy mnie znajdziecie
Żyć będę w Was nadal...

(*)(*)(*)

*
Przyjaciele
są jak ciche Anioły,
które podnoszą nas,
kiedy nasze skrzydła
zapominają jak latać.....

Zapalam światełko pamięci.

*````````)
*```````(,)
*```````( (,)
*```````(, ))
*``````(( ,) )
*``````( (, ) ))
*`````( ( ( , ) )
*`````( (, ) ) ))
*`````(( ( (,) ) )
.......(((*****)))
****************
*********************
BB - córka śp.Janiny Lipiec

[]`````````}
[]`````````(
[]````````(,))
[]```````((,) ))
[]```````(((,)) )
[]``````((((,) )))
[]``````( ((,,))))
[]```````[IIIIII]
[]``````(I____I)
[]``````(I____I)
[]``````(I____I)
[]``````(I____I)
[]``````(I____I)
[][][][][][][][][][][]

Kiedy myślimy z wdzięcznością
o zmarłych, dziękujemy Bogu,
że przez tych, co odeszli,
tyle nieraz otrzymaliśmy dobrego.

......................Ks. Jan Twardowski

Pamiętam (*)(*)(*)

Nie rozumiem...

Panie, kto zrozumie Ciebie...
Wszak zamknąłeś swoje Serce
W piersiach rodziców dziecka
I nauczyłaś ich kochać...

Nie dziw się, że teraz płaczą,
Bo nie przeczuwali
Że tak szybko wróci do Ciebie,
A oni zostaną sami...

Proszę, daj im nadzieję,
Która jak balsam
Zagoi duchowe rany
I pozwoli dalej żyć...

Jeśli nauczyłeś kochać bliskich
To daj również siłę,
Aby się z nimi rozstać
I zaufać, że dobrze im u Ciebie..."

ks. Lucjan Szczepaniak