Adasiu....to już rok...a pamiętam jakby to było wczoraj...Niebo dziś płacze, moje oczy rownież...
Nie potrafię znaleźć odpowiedzi na pytanie "dlaczego?"...Dlaczego takie dzielne Aniołki muszą odchodzić...
Teraz na pewno pięknie bawisz się na niebieskiej chmurce z Poleńką, Nadusią, Haneczką, Oskarkiem i innymi Aniołkami....
Kochanie dodaj dziś sił swojej mamusi i tatusiowi....Jest im tak ciężko....
My tu zawsze będziemy o Tobie pamiętać...dopóki wieczny sen nie zmoży naszych powiek...
Aniołku...światełko dla Ciebie...(*) do samego nieba....
Jeszcze dziś Cię odwiedzę kochanie...
ŚPIJ SPOKOJNIE....

Adasiu wiadomość od Twojej kochanej mamy,że " jesteś Aniołkiem i już nie cierpisz" mam do dziś.
Wiele razy kiwałiście sobie z Oleńką przez szybę szpitalnego pokoju z uśmiechem na twarzy. Dzielne dzieci...... Pamiętamy, wspominamy...Nasza Ola wie, że Ciebie już nie ma wsród nas fizycznie ale ,wie także że czuwasz nad wszystkimi z ciepłego, bezbolesnego i radosnego miejsca - tam wysoko, nad nami...

... .......................)
.......................(,)
..........).........._'!/'_
.........(,).........(""""")
......._'!/'_.#°*”˜#.#°*”˜#
.......(""""")
.#°*”˜#.#°*”˜#

Śpij spokojnie Aniołku...

Można zamknąć oczy na rzeczywistość, ale nie na wspomnienia…

Dziś mija rok, odkąd nie ma Cię Adasiu z nami. Pozostały nam zdjęcia, rozmowy o tobie i wspomnienia, które każdy z nas w swoim sercu nosi. Dzięki tym zdjęciom, rozmowom i wspomnieniom jesteś obecny pośród nas, pozostajesz żywy w naszych sercach przepełnionych smutkiem ale i miłością.
Pamiętam dzień , w którym twoja mama napisała smsa do przyjaciół i znajomych: nasz syn ma raka….
Każdy kolejny dzień od tamtego momentu stał się walką o twoje zdrowie a przede wszystkim o twoje życie. Wszystkie te osoby, które w jakikolwiek sposób były zaangażowane w tą walkę noszą w swym sercu ogrom wspomnień, które z całą pewnością wywarły ogromny wpływ na ich obecne „Być”.
Ja też ma w sercu takie mój MAŁY WIELKI BOHATERZE. To właśnie TY swoją postawą wobec choroby i cierpienia pokazałeś mi, że można uśmiechać się nawet przez łzy. Pamiętam rozmowy telefoniczne z twoją mamą: pytałam jak się czuje Adaś? A w oddali rozbrzmiewał bardzo często twój radosny śmiech. To była najbardziej wymowna odpowiedz na moje pytanie! Bo nawet tam za murami szpitala miałeś powody do radości. Od choćby ulubione ćwiczenia z Paniami od rehabilitacji. Wiem, że je uwielbiałeś i byłeś zły kiedy się kończyły. Któregoś razu nawet nie pomógł telefon od cioci, tak byłeś wzburzony. Ale ja to doskonale rozumiem, bo przecież to co lubimy i kochamy najbardziej, powinno trwać bez końca…
Mam nadzieję, że teraz u Boga możesz radośnie śpiewać tańczyć i ćwiczyć, tak ja w moim śnie [*][*]

pamiętamy...(*)(*)(*)

ROCZNICOWE ŚWIATEŁKO WIECZNEJ PAMIĘCI MALEŃKI ANIOŁECZKU ADASIU
[*] [*] [*] [*]

adasiu jak co niedziele, tak i jutro...pamiętamy(!!!) {*}{*}{*}

spoczywaj w pokoju