Swiatelka pamieci dla malenkiego Anioleczka Adasia (*)(*)(*)

W ten poniedziałkowy świąteczny poranek zapalam i posyłam Ci do nieba Aniołku bajkowo-kolorowe światełka((**))((**))((**))((**))

Dzień dobry Adasiu w ten świąteczny poranek zapalam dla Ciebie Tęczowe światełko{{{*}}} opiekuj się swoją mamusią♥

Adaś-dla CIEBIE

~~~~~~~~~~~~~~
``இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ
``````ŚWIATEŁKO
````````PAMIĘCI
``இڿڰۣஇڿڰۣஇڿڰۣ
~~~~~~~~~~~~~~

0`````````(
0````````(*))
0```````((*) ))
0```````(((*)) )
0``````(( ((*) )))
0``````( ( (*)) ))
0``````[uuuuuu]
0``````[uuuuuu]
0``````[uuuuuu]
0``````[uuuuuu]
0``````[uuuuuu]
0``````[uuuuuu]
0``````[uuuuuu]
0``````[uuuuuu]
~~~~~~~~~~~~~~
``இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ
`இڰۣ`PAMIĘTAM`இڰۣ`
``இڿڰۣஇڿڰۣஇڿڰۣ
~~~~~~~~~~~~~~

Dobranoc Adasiu,słodkich i bajkowych snów Ci życzę maleńki((**))
Światełka pełne sympati dla Ciebie((**))((**))((**))((**))((**))((**))

Nie myśl sobie,że o Tobie zapomniałam...
O Twoim uśmiechu i twarzy roześmianej...
Co noc od Twojej smierci modlę się o Ciebie...
W ten dzień smutny jeszcze bardziej...
Tak bardzo zaluję,że nie ma mnie blisko Ciebie...
I że nie zapale swieczki na Twym grobie...
Lecz pamietaj moj kochany,że jestem przy Tobie...
Tęsknię za Tob i boli mnie,że Ciebie już tu nie ma...
Że nie ujrze już twej twarzy...
Nie usłyszę głosu...
Nie zobaczę Twoich wygłupów...
Nie podasz mi swojej dłoni...
Ech...
Co za los niesprawiedliwy...
Zawsze zabiera nam tych,co jeszcze żyć powinni...
Więc pamietaj moj kochany...
Ja Twoja matka nigdy nie zapomnę o Tobie...
Choćby minęło 100 lat...
Będę pamiętała i nosiła Cię w sercu...mama
Dobranoc Adasiu(*)

Żal i smutek zostawiłeś po Sobie,
ale i w pamięci miliony uśmiechów,
wspomnień i radość,że Byłeś....

Światełko pamięci Aniołku.

Kochany Aniołku śpij słodziutko (*) przytulam Cię w sercu

Adasiu niedzielne swiatelko mojej pamieci dla Ciebie i wierszyk do poczytania...

"Przystań tu na chwilę.
Wchłoń cmentarną ciszę.
Czy usłyszysz także
to, co ja usłyszę ?
Czy zobaczysz mary
wokoło krążące ?
Wycisz serce swoje
i myśli cierpiące...

Tam na lewo córka
przy Matki swej grobie.
Widzisz ? Płynie ponad
katafalku progiem.
Wyciąga tęsknie dłonie
do główki dziecięcia.
Jeszcze raz ostatni !
Dotknąć ! - Bez szans wzięcia.

W głębi Starzec smutny
snuje widmo swoje...
Nie takim chciał zostać
wzgardzony spokojem.
Rząd lampek przyćmionych
odsłania obrazy.
Obok dusza Dziecka.
Płacze. Nadal marzy.

I nie widać straty
ciała z tego świata.
Jak to Boże robisz,
że to wszystko złatasz ?
O, widmo Dziewczyny !
Czy Anioł ? Czy Zmarła ?
Nadal szuka szczęścia,
choć życia - wyparła.

A przede mną widmo
Ojca, lecz młodszego.
Coś chce mówić do mnie,
lecz nie słyszę jego.
Wyciągam swe dłonie
do drżących, widmowych,
aby ogrzać, przycisnąć,
żarów dać kwantowych.

Wkoło tłum ogromny.
I martwi i żywi.
Złączeni, skupieni -
- i modlitwa z nimi.
Ja wiem, że to chwila...
Ile czasu mamy ?
Tych, co nas odwiedzą
razem powitamy..."

Caluje mamusie ..Renia