Wypuściłam Anioła…
Rozchyliłam dłonie, a On poszybował ku wieczności
Szczęśliwy, że już Go nie bolą skrzydła
Ja nie miałam tyle szczęścia…
Ja mam ten ból
I swojego Anioła
Adasiu<***><***><***>

.....Elu...
Życie nas pochłania, zajmuje, porywa. I tak biegniemy za nim bez wytchnienia. Zatrzymujemy się dopiero w chwili śmierci bliskiej osoby. Gdy nasza rozpacz zamienia się w smutek, pojmujemy, że mimo wszystko musimy iść dalej.
Idziemy dalej az do momentu spotkania się z naszymi ANIOLKAMI.
Przytulam ...Reniulek

ZADUSZKI TO TAKIE SMUTNE I CICHE SWIETO,
ROZJARZINE SWIECZKAMI ,
DZIEN W KTORYM MOJE SERCE , POZDRAWIA , PAMIETA I WSPOMINA ,
TYCH, CO ROZSTALI SIE Z NAMI.
[*]

Myslalami byles z nami Adasiu w te szczegolne dni....pozdrawiam Eluniu....Reniulek"...smutno mi Adasiu
odszedłeś i nigdy nie wrócisz
być może nie Twoja to wina,
lecz świata, natury i ludzi...
być może kochałeś i cierpiałeś
dlatego odszedłeś tak skrycie...
musisz to wszystko zrozumieć
bo takie niestety jest życie..."

Smutno mi
Nie moge znalesc sobie miejsca
I do tego tesknie tak mocno ze nie potrafie tego nawet opisac :(
Chcialbym teraz byc blisko Ciebie moje szczescie i juz nigdy sie od Ciebienie oddalic nawet na krok!
<***>

Dzień jesienny tak cicho
Jak liść zżółkły opada;
Złoto ma z października
Smutek ma z listopada.

I w ten smutek złotawy,
I w ten płomyk zamglony
Przybrały się Zaduszki
Jak w przejrzyste welony.

Płoną świeczek szeregi,
Płoną świeczek tysiące,
Powiewają płomyki
Zamyślone i drżące.

Więc płomykiem jak dłonią,
Dłonią ciepłą i jasną,
Pozdrawiamy tych wszystkich,
Których życie już zgasło.

MODLITWA ZA CIEBIE I ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
<*><*><*><*><*>
ELA

(*)(*)(*)
"Święto zmarłych - czas zadumy
nad ludzkim życiem i istnieniem,
na cmentarzach ludzi tłumy
stroją groby bezduszne kamienie,
Znicze palą się łuną jasną,
zmarłe dusze się radują,
niektórzy ludzi powoli gasną,
niektórzy dopiero świat pojmują,
Lecz takie jest ludzkie życie
pełne cierpień i radości,
każdy kto kocha je skrycie,
doczeka w końcu wieczności"

A JA CI DZISIAJ ADASIU JAŚNIUTKĄ LAMPKE ZAPALAM W TO SZCZEGÓLNE ŚWIETO. BLISKICH POZDRAWIAM I PRZYTULAM DO SWEGO ZBOLAŁEGO SERCA . DOROTA

Wytęskniłam Cię
W ogrodzie pełnym malw,
Nocy skradłam cień,
A dniom - tysiące barw.

___ I stworzyłam Cię
___ Na powrót z mgieł i ros,
___ W tęczy ziścił się
___ Odmieniony nasz los.

Wymodliłam Cię
W ramionach jeszcze raz,
Wspomnień ostry cierń
W skargi rzuciłam czas.

___ Ocaliłam Cię
___ W rozpaczy gorzkich łzach,
___ W pamięci mej
___ Żyjesz Adasiu i w snach...
Ech zycie
Być obok. Przytulić, pogłaskać, zwłaszcza, gdy płaczą nadal przytulić, nie pytać, lecz milczeć i czekać aż ucichną. A wówczas otrzeć łzy w milczeniu i czułości. A gdy mówią – pozwolić mówić/ krzyczeć, wyrażać emocje.... i......słuchać w milczeniu (bez doradzania, pocieszania), bo nasze słowa nic nie zmienią, a wręcz zakłócą ciszę, której osoba potrzebuje do wyrażania swobodnie targających ją emocji.Tylko tyle mozna dla nas zrobic......Reniulek

(*)(*)(*)
"Kto dziś tu przyjdzie, łzę uroni
Zaduma się i znicz zapali,
Tęsknota w sercu znów się schroni,
Bo cierpią ci, co tu zostali.

Tak trudno czuć jest pod palcami
Kamienną płytę, jej szorstki chłód,
Tak wielu nie ma dzisiaj z nami,
Tu ich przygniata ten zimny grób.

I tylko Anioł na mogile,
Czuwa i strzeże, bo Bóg tak chciał,
Każdy przystanie tu na chwilę,
Przy grobie w smutku będzie trwał.

Kiedy odwiedzi matka syna
Niejedna łza mogiłę zrosi,
Wciąż białą różę będzie trzymać,
O ukojenie bólu prosić.

Już bajki nigdy nie opowie,
Do snu już tez nie ukołysze,
Zamyśli tylko się przy grobie,
I wsłucha w tę cmentarną ciszę.

Światło nadziei, które płonie
Ukoić może to rozstanie,
I wciąż splecione w bólu dłonie
,znów będą czekać na spotkanie…"