Jesteśmy tu tylko na moment, poznajemy świat i tracimy go. Kroczymy przez życie wiedząc, że za każdym rogiem czeka śmierć. Spotykamy ludzi, których kochamy, przywiązujemy się do nich, a oni odchodzą zostawiając nas. Cóż warte jest życie? Najpiękniejsze są tylko te chwile, kiedy jesteśmy razem. Nie tylko wtedy, gdy się śmiejemy czy rozmawiamy, lecz też wtedy, gdy zamiast słów spłynie łza przyjaźni mówiąca wszystko co chcemy usłyszeć.
(
))
( (
)
/ ( (
( ( , ) )
( ( , )) )
( (( , ) ))
( (( , )) )
__.|||/.__
[╣██╠]
[╣██╠]
[╣██╠]
[╣██╠]
[╣██╠]
[╣██╠]
[╣██╠]
[╣███╠]

Pamiętam każdego dnia...

Odchodzisz w ciszy, choć dusze nasze
Krzyczą niemymi słowami.
Pomału wspinasz się ku niebiosom
Wsparty naszymi myślami.

Skończył dla Ciebie się Czas udręki
Drogę przebyłeś nie długą.
Dawałeś siebie wszystkim wokoło
Dziś jesteś już Pana sługą.

Los, co niebaczy na bliskich zdanie
Drogę wytycza czasami.
Tobie wyznaczył rolę Poety
Tyś nas obdarzył wierszami.

W każdym z nas cząstka Ciebie zostanie,
Każdemu dałeś coś z siebie.
My to oddamy dalej i dalej,
Myśląc o ludziach w potrzebie.

Pożegnać chcemy Cię, Aniele
Choć słów nam teraz nie staje.
Tedy w milczeniu chylimy czoła
A słowo Twe sił nam dodaje.

((........(,)..............(,).........(,)
((.......[__]............[__]......[__]
((.......[__]............[__]......[__]
((.......[__]............[__]......[__]
((.....(____)........(____)..(____)

Niedzielne światełko pamięci dla Ciebie Aniele.

Czas nie leczy ran i pozostawia blizny po stracie ukochanej osoby.
Z każdym dniem ból przeradza się w Tęsknotę…
Tęsknota .. pogłębia się z miesiąca na miesiąc ….
Nigdy nie jesteśmy wstanie pogodzić się z odejściem ukochanej osoby…
Nigdy nie otrzymamy odpowiedzi na pytania:
Dlaczego los tak zadecydował?
Dlaczego właśnie mnie to spotkało?
Dlaczego…????? Dlaczego….????
I cisza,
I pustka
I brak kogoś
Kto szedł wspólnym życiem
Wspólną drogą
Płomień świecy
I wspomnienie
I nadzieja, że kiedyś się spotkamy na jednej z nieba dróg.
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ

Blask marzeń...

Płynę, czuję głębie wody.
Blask wytworzony
przez promień słońca,
przebija źrenice.
Rozpala serca żar.
Łzy płyną długo,
a przede mną
spienionych fali dal.

Mam ochotę zapomnieć,
o tym co zabrał czas.
I oddać z nurtem wody,
wszystkie myśli,
co nadzieję kradną mi.

Chciałabym powstać
i płynąć pod prąd.
Wygrać walkę z wiatrem.
Zerknąć w modrą toń.
Ujrzeć uśmiech i szczęście,
które opromieni moją twarz.