Spij snem spokojnym Aniołeczku,na zawsze w moim sercu.Przesyłam Ci Kacperku światełko mojej wiecznej pamieci[*]♥♥♥A dla Twoich bliskich życze dużo siły i wiary w lepsze jutro.To straszne w jakich okolicznosciach gina dzieci,Aniołeczku miej w opiece swoja rodzine.

SOBOTNIE ŚWIATEŁKO PAMIĘCI.

SOBOTNIE ŚWIATEŁKO PAMIĘCI.

(*)

„Są ludzie
koniecznie potrzebni
bez których radość
staje się goryczą
bez których słońce
ocieka czerwienią
śmiertelnej tęsknoty
bez których godziny
są jak ślepe ptaki
z gniazd wyrzucone
w nieskończoną ciemność
wlokące skrzydła
jak tragiczny ciężar
są ludzie
po których miejsca
krzyczą.”
Ks.W. Buryła

Zostawiam ślad mej pamięci...Aniołku

Światełko na dobranoc dla Ciebie Aniołku, pamiętam (***).

Oº°**°ºOOº°**°ºOOº°**°ºO
Siostrzeniec Marii Godlewskiej
Wnuk: J.A.Pawłowskich,
H.Godlewskiego
Wujek Ewuni Borkowskiej
Oº°**°ºOOº°**°ºOOº°**°ºO


´´´¶¶¶¶¶¶´´´´´´¶¶¶¶¶¶
´´¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶´´¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶
´¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶ ¶¶¶¶´´´´¶¶¶¶
¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶ ¶¶¶¶¶´´´´¶¶¶¶
¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶ ¶¶¶¶¶¶¶´´¶¶¶¶¶
¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶ ¶¶¶¶¶¶¶ ´¶¶¶¶¶
´¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶ ¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶
´´´¶¶¶¶¶¶¶¶¶ ¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶¶
´´´´´¶¶¶¶¶¶¶¶ ¶¶¶¶¶¶¶¶
´´´´´´´¶¶¶¶¶¶¶¶ ¶¶¶¶¶
´´´´ ´´´´¶¶¶¶¶¶¶¶
´´´´´´´´´´´¶¶¶¶
´´¶´´´´´´´´´¶¶¶
´´¶¶¶´´´´´´´´¶
´´´¶¶¶¶´´´´´´¶
´´´´¶¶¶¶¶´´´´´¶
´´´´´´´´´¶´´´´¶
´´´´´¶¶¶´¶´¶´¶
´´´´¶¶¶¶¶´´¶´¶
´´´¶¶¶¶¶¶´´´¶´´´´´¶¶¶¶¶
´´´´¶¶¶¶´´´´¶´´´¶¶¶´¶¶¶¶¶
´´´´´¶¶´´´´¶´´¶¶´´´´¶¶¶¶¶¶
´´´´´´¶´´´¶´¶¶´´´´´´´¶¶¶¶
´´´´´´´´´¶¶¶´´´´´´´´´´¶¶¶
´´´´´´´´¶¶´´´´´´´´´´´´¶
´´´´´´´´´¶´´
Wieczny odpoczynek ..

:((````
:((`````
:((```````
:((```````(
:((```````))
:((``````(+)
:((`````(((+))
:((`````((+))))
:((````[_____]
:((````OOOOO

Siostra Śp. K.J.R Kwietniewskich

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.