Bronisława Sibiga
Przychodzimy by odejść
„Dotknąć stopą matki ziemi
W ramiona świata wtulić się
Powędrować własną drogą
Poznać co to śmiech i łzy.
Dotknąć bólu i cierpienia
Szczęściem swym zachłysnąć się
Doznać sensu zaistnienia
Odejść w nicość szarych dni.”

Choć przychodzimy na ziemię, by odejść...
nasze życie bez dziecka wymaga wielkiej odwagi...

Już prawie koniec października,
pożegnaliśmy piękne lato,
jesień się mieni kolorami,
rwie się na strzępy babie lato.

Na polach jeży się ściernisko,
zgubiły liście dęby, klony,
wiatr popisuje się swą siłą,
smutne są sady i zagony.

Już prawie pierwszy listopada,
jakie to święto – dobrze wiemy,
czas kupić znicze i lampiony,
czas kupić złote chryzantemy.

To Wszystkich Świętych i Zaduszki,
znicze na grobach zapalamy,
z wielka powagą i w skupieniu
w dniu tym swych zmarłych wspominamy.

Gdy mrok otula całą ziemię
stłumionym światłem znicze świecą
i jasna łuna nad cmentarzem
i smugi dymu w górę lecą.

Łza po policzku tacie twemu spływa
gdy znicz zapalić znów próbuje,
nie pytam czemu – bo wiem przecież,
że tak jak ja synku
wielki ból i smutek w sercu czuje.

na krzyżu Ty zaś – dobry Panie.

Ręce wyciągasz – tak jak umiesz,
choć cierpisz – tulisz go do siebie
i wiem, że bardzo chcesz powiedzieć :
nie martwcie się – jest ze mną w niebie.
KACPERKU
ciepłem serca pamięcią światełka
dla ciebie do SAMEGO NIEBA

Zamknąć oczy, nie myśleć.
Nie męczyć się rozmowami.
Zamknąć oczy i usnąć,
Odpłynąć z aniołami.
Zamknąć oczy, nie tęsknić,
Uciekać przed smutkami.
Zamknąć oczy, nie cierpiec,
Schować się między snami.

..pamiętam...

…Nie płacz, ja przecież jestem tam gdzie Ty…
W powiewie wiatru i mgły, Ja żyję przy Tobie w codzienności tych dni
W każdym spojrzeniu chwil…
…dziękuję serdecznie za pamięć o Edytce podczas mojej nieobecności…

mama Zuzi 18.11.2010
i Jasia 28.05.2011


dla Kacperka [*]

()
[]

()
[]

pamięć i modlitwa
***************
ojciec śp Krzysia